*Γράφει ο Άγιος
Το καλοκαίρι βρίσκεται στην κορύφωσή του και οι περισσότεροι βρίσκονται ήδη σε κάποια παραλία και απολαμβάνουν τις διακοπές τους. Όχι όλοι, βεβαίως, καθώς τόσο ο δήμαρχος Αγίας Παρασκευής, Γιάννης Μυλωνάκης, όσο και το προσωπικό του Δήμου, παρέμειναν στην πόλη και συνεχίζουν μικρές ή μεγαλύτερες παρεμβάσεις, προκειμένου οι δημότες να επιστρέψουν σε ένα πιο όμορφο, ασφαλές και προσβάσιμο περιβάλλον.
Δεν γνωρίζουμε αν ο δήμαρχος θα καταφέρει να ξεκλέψει έστω λίγες μέρες απόδρασης, για να φορτίσει και τις δικές του μπαταρίες, στην πραγματικότητα δεν μας αφορά κιόλας. Αυτές είναι ανθρώπινες στιγμές που όλοι δικαιούνται και δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να δίνει λογαριασμό, εκτός φυσικά από ιδιαίτερες, έκτακτες περιπτώσεις, που προς ώρας – και ελπίζουμε και στο μέλλον – δεν υφίστανται.
Το βέβαιο, ωστόσο, είναι πως, αν δεν έχει ήδη προγραμματίσει τις διακοπές του, θα πρέπει να το κάνει άμεσα, αν θέλει να ξεκουραστεί και να έχει αντοχές να αντιμετωπίσει έναν δύσκολο χειμώνα, που έρχεται, από απόσταση μεν, αλλά με δεδομένη πίεση και ευθύνες.
Μπορεί στο τελευταίο κυριακάτικο, ενημερωτικό σημείωμά του να ευχήθηκε στους δημότες, «ένα όμορφο, ξέγνοιαστο και ασφαλές καλοκαίρι», αλλά αυτό θα πρέπει να ισχύσει και για τον ίδιο γιατί, για να είμαστε ειλικρινείς, είναι ίσως η τελευταία του ευκαιρία για «ξενοιασιά».
Ας εξηγήσουμε, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Έχοντας πλέον ξεπεράσει τους 30 μήνες θητείας, οποιαδήποτε νέα διοίκηση, έρχεται πλέον να αντιμετωπίσει μια άλλη κατάσταση από αυτήν που ανέλαβε. Όπως έχουμε ξαναγράψει, ο πρώτος χρόνος είναι πάντα αυτός του… μέλιτος, αναγνωριστικός των καταστάσεων και τρόπον τινά όλα – ή σχεδόν όλα – συγχωρούνται. Ο δεύτερος χρόνος είναι η περίοδος, όπου χτίζεται η νέα στρατηγική και φιλοσοφία, εφαρμόζονται και υλοποιούνται δεσμεύσεις και ουσιαστικά διαμορφώνεται πλήρως η ταυτότητα κάθε διοίκησης.
Από τον τρίτο χρόνο και μετά πέφτει «ξύλο». Μεταφορικά, προφανώς, για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις. Πλέον, δεν υπάρχουν δικαιολογίες, περιθώρια για λάθη, αστοχίες, παραλείψεις, δεν «μαθαίνουμε», αλλά «ξέρουμε» και σίγουρα οποιαδήποτε υπερασπιστική γραμμή καταρρέει, αν δεν έχει πολύ ισχυρά στηρίγματα.
Δεν έχει σημασία πόσα έχεις κάνει, αν έως τώρα είσαι καλός ή αμφισβητήσιμος, από εδώ και πέρα, ακόμα και η ανάσα σου κρίνεται. Και εδώ έγκειται το τελευταίο «ξένοιαστο» καλοκαίρι.
Ας βάλουμε τα πράγματα σε μια κάποια σειρά. Ο Γιάννης Μυλωνάκης ήρθε με φόρα στη θητεία του. Ένας νέος άνθρωπος, με προφανή όρεξη για δουλειά. Αυτό, σίγουρα, δεν μπροεί να το αμφισβητήσει κανείς. Όπως επίσης, δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι έφερε ένα καινούριο ύφος στην πολιτική επικοινωνία, δημιουργώντας κατά κάποιον τρόπο και μία… σχολή ανάμεσα στους νέους δημάρχους και επηρεάζοντας αρκετούς εκ των συναδέλφων του σε άλλους Δήμους – με όχι πάντα αξιομνημόνευτα αποτελέσματα.
Η έντονη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, πολλές φορές σε βαθμό που καπέλωνε την ίδια την παραγωγικότητα, έφερε κάτι καινούριο στην πόλη, πλην όμως δεν απέφυγε παγίδες, που έως τώρα δεν έχουν ξεπεραστεί και προς ώρας δεν εμφανίζεται πρόθεση να περιοριστούν.
Την ίδια ώρα, μαζεμένες αστοχίες της διοίκησης, έχουν δημιουργήσει μια έντονη δυσαρέσκεια όχι μόνο στους πολιτικούς αντιπάλους του, αλλά κυρίως και πάνω από όλα στην ίδια την πόλη, που είναι ο απόλυτος κριτής των πάντων. Μόνο κατά τους τελευταίους μήνες, επιγραμματικά θυμίζουμε τις άστοχες και χωρίς πρότερη ουσιαστική διαβούλευση κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στον Άη Γιάννη, τις υποθέσεις του αμαξοστασίου και του νέου δημαρχείου, η… σιωπή στο ζήτημα με τα «σπιτάκια ανακύκλωσης», η αδράνεια στο ζήτημα δημιουργίας Ε.Ε.Ε.Ε.Κ., η «κώφευση» στις φωνές που θέτουν ζήτημα στάθμευσης μετά την ανακοίνωση άδειας λειτουργίας του Αμερικανικού Κολεγίου, έως και την πιο πρόσφατη επέκταση της συμφωνίας παραχώρησης δημοτικών χώρων για υπαίθρια διαφήμιση έναντι ισχνού αντιτίμου για τον Δήμο.
Είναι μόνο μερικές υποθέσεις που, αν η διοίκηση είχε χειριστεί διαφορετικά, έστω κατά μέρος, η κατάσταση θα ήταν πολύ διαφορετική.
Αυτό δεν συνέβη. Και οι αφορμές για έντονη κριτική είναι πολλές και όχι αδικαιολόγητες.
Την ίδια ώρα, μπαίνοντας πια στην τελευταία διετία πριν από τις εκλογές, οι ζυμώσεις για την επόμενη μέρα έχουν ήδη ξεκινήσει. Νέες παρατάξεις και υποψήφιοι δήμαρχοι έχουν ήδη ανακοινωθεί, συμμαχίες απέναντι στην σημερινή διοίκηση έχουν σχηματιστεί, παλαιότεροι και έμπειροι αυτοδιοικητικοί ακονίζουν συνεχώς μαχαίρια και το κλίμα απέναντι στον Γιάννη Μυλωνάκη μόνο… καλοκαιρινό δεν είναι.
Την ίδια ώρα, η μάχη με την καθημερινότητα συνεχίζεται αδυσώπητη. Και, παρά το γεγονός ότι, πράγματι, η διοίκηση εργάζεται για την αντιμετώπιση προβλημάτων, επαναλαμβάνουμε πως αυτό δεν αρκεί. Και δεν αρκεί γιατί οι δημότες δεν αρέσκονται στο «αυτονόητο». Απαιτούν το αδιανόητο. Αυτό καλείται κάθε διοίκηση να πράξει, αυτή είναι η πρόκληση για τον Γιάννη Μυλωνάκη.
Αν θέλει να σπάσει αυτή την ιδιότυπη παράδοση που εδώ και πλέον των δύο δεκαετιών κανένας δήμαρχος δεν έχει ανανεώσει τη θητεία του (τουλάχιστον άμεσα), πρέπει να κάνει υπερβάσεις, που μέχρι τώρα δεν έχει πετύχει. Και αυτό δεν είναι κριτική, είναι διαπίστωση.
Η πόλη έχει ζητήματα που χρονίζουν και απαιτούν λύσεις. Και οι δημότες θα είναι σκληροί απέναντι σε όποιον δεν μπορεί να τις δώσει. Δεν αρκούν τα βιντεάκια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Θέλει σκληρή και αδιάκοπη δουλειά, ακόμα και μέσα στον Αύγουστο.
Γι’ αυτό και επαναλαμβάνουμε πως αυτό θα είναι το τελευταίο «ξένοιαστο» καλοκαίρι του Γιάννη Μυλωνάκη. Οι απαιτήσεις γιγαντώνονται και στο εξής, ούτε η θερινή ραστώνη θα είναι ικανή να τις υποβαθμίσει.
