*γράφει ο «Άγιος»
Στην πολιτική κρίνεσαι καθημερινά και αδιάκοπα. Για τις πράξεις, για τις λέξεις, για τη νοοτροπία σου. Για την προσφορά ή την ζημία που δημιουργείς. Το αν αυτή η κρίση γίνεται με αυστηρότητα και Δικαιοσύνη ή με επιείκεια και ματιές στο προσωπικό όφελος, είναι μια άλλη συζήτηση. Η ουσία είναι ότι όποιος εκτίθεται στα κοινά, έχει συνεχώς τα βλέμματα στραμμένα πάνω του και ό,τι κι αν κάνει, έχει αντίκτυπο στον ίδιο, στην παράταξή του, στο κοινό που αναφέρεται.
Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, τα πράγματα είναι ακόμα πιο στενά. Στις πόλεις και στις γειτονιές, όλοι γνωρίζονται καλύτερα. Γνωρίζουν τα καλά σου, γνωρίζουν και τα χούγια σου. Γι’ αυτό και το τι λες, τι κάνεις και πώς λειτουργείς, έχει ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα.
Με βάση τα παραπάνω, αναφορικά με την Αγία Παρασκευή, αυτό που μπορεί να πει κανείς ως ουδέτερος παρατηρητής και εντελώς επιφανειακά, είναι ότι αν μη τι άλλο, ο Γιάννης Μυλωνάκης είναι ένας δήμαρχος που δουλεύει. Ενδεχομένως να έχει κάποιος να του προσάψει πολλά για τη διοίκησή του, αλλά σίγουρα τεμπέλη και αδιάφορο δεν θα τον πει κανείς. Και, ας μου επιτραπεί μια διαφωνία με την αντιπολίτευση, ακόμα και το να εγκαινιάζει ή να προαναγγέλλει έργα που είχαν ξεκινήσει ή σχεδιάσει άλλοι, δεν θα ήταν κάτι για το οποίο θα πρέπει να μεμφθεί. Η πόλη χρειάζεται αλλαγές και παρεμβάσεις. Όποιες κι αν είναι αυτές, όποιος και να τις ξεκίνησε, φαντάστηκε ή σχεδίασε, σημασία έχει αυτές να προχωρούν και να ολοκληρώνονται. Αν συμβαίνει αυτό, καλώς κάνει ο οποιοσδήποτε δήμαρχος να το αναφέρει στον εκάστοτε απολογισμό του.
Εδώ, όμως, τελειώνει το «χάιδεμα» και μπαίνουμε στην ουσία του θέματος. Τα «φάουλ» ξεκινούν από τη στιγμή που ό,τι γίνεται, ό,τι ξεκινά ή ολοκληρώνεται, παρουσιάζεται μόνο ως αποτέλεσμα ενός ανδρός ενεργειών μηδενίζοντας ή αποδομώντας ό,τι έχει προηγηθεί στην Ιστορία της πόλης.
Ο τρόπος που έχει επιλέξει να κινείται στην διοίκησή του τόσο ο ίδιος ο δήμαρχος όσο και αρκετά από τα στελέχη του, αγγίζει πολλές φορές τα όρια του… προβληματικού. Και αυτό, ξεκάθαρα, δεν οδηγεί πουθενά, τουλάχιστον όσον αφορά στη βελτίωση της πόλης.
Η τελευταία συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, όπου σύσσωμη η αντιπολίτευση αναγκάστηκε να αποχωρήσει, είναι ένα δείγμα ότι κάποια πράγματα τα έχουμε πάρει λάθος σε αυτόν τον Δήμο. Και, αλίμονο, αν θεωρήσει κανείς ότι υπήρξε συνεννόηση μεταξύ των παρατάξεων, προκειμένου να πλήξουν τον δήμαρχο. Μεταξύ μας, εδώ δεν έχουν καταφέρει να συνεννοηθούν για άλλα, πιο σημαντικά, εδώ θα τα έβρισκαν;
Και, όμως. Συνέβη. Και συνέβη με εμφατικό και ξεκάθαρο τρόπο. Ο ίδιος ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου, σε μια αποστροφή του λόγου του, είπε τα πράγματα ακριβώς, όπως τα σκέφτεται η δημοτική Αρχή. «Εμείς είμαστε η πλειοψηφία, οπότε θα κάνουμε αυτό που θέλουμε» είπε μέσες – άκρες, απαντώντας στις διαφωνίες της αντιπολίτευσης για τον τρόπο διεξαγωγής της συζήτησης του απολογισμού. Και αυτό ακριβώς έγινε. Έκαναν ό,τι ήθελαν.
Ξέρετε, αυτό μου θύμισε λίγο την ρήση του Λουδοβίκου ΙΔ, που είχε τότε στα μέσα του 17ου αιώνα εκστομίσει το περίφημο «Το Κράτος είμαι εγώ». Κατά παράφραση της παραπάνω ρήσης, στην Αγία Παρασκευή επικρατεί κατά κάποιο τρόπο το «Ο Δήμος είμαι εγώ». Κοινώς, αποφασίζουμε μόνοι μας, εφαρμόζουμε μόνοι μας και δεν δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν.
Τρανή απόδειξη οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στην περιοχή του Άη Γιάννη, που εφαρμόστηκαν ένα πρωινό Κυριακής, μέσα στις διακοπές του Πάσχα, χωρίς να έχει προηγηθεί ουσιαστική διαβούλευση με τους πολίτες. Και μόλις η κανονικότητα επέστρεψε στην πόλη, τα αποτελέσματα τα θυμόμαστε. Τότε και μόνον τότε, υπό την πίεση της έντονης αντίδρασης, ξεκίνησε μια υποτυπώδης διαβούλευση, η οποία, ωστόσο, θα έπρεπε να έχει προηγηθεί καιρό πριν.
Το ίδιο περίπου με το κτίριο του δημαρχείου, με το αμαξοστάσιο, με αρκετά ακόμα σημαντικά ζητήματα.
Αντίθετα, αυτό που έχει γίνει κανόνας είναι η υπερπροβολή, η αυτοαναφορικότητα, η κατάχρηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, η εικόνα και η επικοινωνία. Και αυτό μόνο προς τη σωστή κατεύθυνση δεν μπορεί να είναι.
«Ο Δήμος είμαι Εγώ!», καθ’ υπερβολή της Λουδοβίκειας στάσης απέναντι στα πράγματα. Δεν θα ήταν κακό, ωστόσο, να έχουμε μια ματιά και στο πώς κατέληξε ο περίφημος «Βασιλιάς Ήλιος» και, πολύ περισσότερο, πού έφτασε η γαλλική κοινωνία εξαιτίας της αλαζονείας του.
Όχι τίποτα άλλο, αλλά, μεταξύ μας, η Αγία Παρασκευή είναι όμορφη πόλη, αλλά και Βερσαλλίες δεν την λες. Καλό θα ήταν, λοιπόν, η διοίκηση να στραφει λίγο περισσότερο στην ουσία και ας μην «γυαλίζει» τόσο πολύ η εικόνα της.
